Montaż przestrzenny jest alternatywą wobec tradycyjnego montażu kinowego, zamieniając jego sekwencyjna strukturę rozwijająca się w czasie na strukturę przestrzenną. (…) Praktyka filmowa wypracowała w XX wieku złożone techniki montażu, polegające na różnym ułożeniu obrazów na linii czasu, zaniedbała natomiast coś, co można by nazwać “montażem przestrzennym”, grupującym obrazy współistniejące symultanicznie. (Kino poddaje się zatem myśleniu historycznemu ze szkodą dla wyobraźni przestrzennej).
