L. Manovich, “Język nowych mediów”,WAiP, Warszawa, 2006, s. 468

Język kina, który pierwotnie był interfejsem do narracji rozgrywającej się w trójwymiarowej przestrzeni, staje się teraz interfejsem do wszystkich komputerowych danych i mediów.(…)

Nowa estetyka kinowej gęstości wydaje się szczególnie odpowiadać naszym czasom. Jeśli zewsząd otaczają nas gęste powierzchnie informacji, od wielkomiejskich ulic po strony www, rzeczą właściwą wydaje się oczekiwanie tego samego od kina. Możemy uważać, że montaż przestrzenny odzwierciedla tez inne codzienne doświadczenia – równoczesną pracę z wieloma programami komputerowymi.